జ్ఞాపకం-51– (ధారావాహిక )- అంగులూరి అంజనీదేవి

Anguluri Anjani devi

“వాడి మాటల్ని పట్టించుకోవద్దు. వాడసలే అందరిలా చదవలేకపోతున్నానన్న బాధలో వున్నాడు” అంది సులోచనమ్మ.

ఆయన ఒక రకంగా నవ్వి “హు… బాధ. వాడికి ఆ బాధ లేదు. పరువు లేదు. మర్యాద లేదు. బాధ్యత లేదు. పనికి రాని వాళ్లను వెంటేసుకుని తిరిగితే చాలు. అదే పరువు, మర్యాద, బాధ్యత వాడికి” అంటూ పొలంలో పడి పంటను నాశనం చేస్తున్న పందులు గుర్తొచ్చి పొలం వైపు వెళ్లాడు రాఘవరాయుడు.

అంతవరకు ఊపిరాడనట్లు చూస్తున్న సంలేఖ వూపిరి పీల్చుకుంది. సులోచన కన్నీళ్లు వత్తుకుంటూ వంటగదిలోకి వెళ్లింది.

రాత్రికి ఊరంతా సద్దుమణిగి ప్రశాంతంగా మారింది.
సంలేఖకు నిద్రరావడం లేదు.
అయినా కళ్ళు మూసుకొని పడుకొనివుంది.

రాజారాం, తిలక్ ముందున్న వరండాలో పడుకొని నిద్రపోతున్నారు.
సులోచనమ్మ నెమ్మదిగా లేచి భర్త దగ్గరికి వెళ్ళింది.

“ఏమండీ!” అంటూ పిలిచింది.

“చెప్పు సులోచనా!” అన్నాడాయన కళ్ల మీద వున్న చేతిని తొలగించి చూస్తూ.

“మీరు నిద్రపోవడం లేదని తెలిసే వచ్చానండీ!” అంది.

“నిద్ర రావడం లేదు” అంటూ లేచి కూర్చున్నాడు.

ఆమె కూడా ఆయన పక్కన కూర్చుంటూ “నిద్ర ఎలా వస్తుందండీ! మీకెప్పుడూ తిలక్ గురించే ఆలోచన. ఆలోచన కాదు బాధ. ప్రేమ” అంది.

ఆయన తలవూపి “నువ్వనేది నిజమే సులోచనా! జీవితంలో ఎవరికైనా ప్రేమించటం, ప్రేమించబడటంలోనే సంతోషం వుంది. ఇది ప్రేమికులకే కాదు, మన తల్లిదండ్రులకి కూడా వర్తిస్తుంది. కానీ ప్రేమించడానికి, ప్రేమించబడటానికి ఎంతదూరం వుంటుందో నీకు తెలుసా?” అని అడిగాడు..

ఆ ప్రశ్నకి సమాధానం చెప్పలేకపోయింది సులోచనమ్మ.

“వాడు మీరంటేనే భయపడ్తున్నాడండీ! మీరున్న టైంలో ఇంట్లో వుండకుండా బయటే ఎక్కువగా గడుపుతున్నాడు” అంది.

“ఏడిశాడులే వెధవ! భయపడాల్సింది నన్ను చూసికాదు. తప్పు చేయడానికి భయపడాలి. పాపం చేయడానికి భయపడాలి. అన్యాయం చేయడానికి భయపడాలి. హింస చేయడానికి భయపడాలి. అడ్డమైన స్నేహితులతో తిరిగితే చెడిపోతానేమోనని భయపడాలి” అన్నాడు రాఘవరాయుడు.

“మీరు తిలక్ గురించి ఎక్కువగా ఆలోచిస్తున్నారేమో!” అంది.

“ఆలోచించడంలో ఎక్కువ తక్కువలుండవు. నిజాలే వుంటాయి” అన్నాడు ఆలోచనగా చూస్తూ.

“మీ మాటలు వింటుంటే నాకు భయంగా వుందండి!” అంది.

“మరి వాడి ప్రవర్తన అలా లేదంటావా?” అన్నాడు.

ఆమెకు మాట్లాడాలంటేనే భయంగా వుంది.

ఆమెనే చూస్తూ “చూడు సులోచనా! అక్కర్లేని భయం వల్ల పిరికితనం వస్తుంది. అవసరమైన భయం వల్ల మంచి జరుగుతుంది. ఎప్పుడూ భయపడుతూనే వుంటే కాలం దుర్వినియోగం అవుతుంది” అన్నాడు. ఆయన ముఖంలో కొంచెం కూడా ప్రశాంతత కన్పించలేదు.

అది గమనించి “ఏమండీ! నా మాటవింటారా?” అడిగింది సులోచనమ్మ.

“చెప్పు!”

“తిలక్ గురించి ఆలోచించటం మానేస్తే మీరు మనశ్శాంతిగా వుండగలుగుతారు. మీరిలా వుంటే నాక్కూడా బాధగా వుంది”

“వాడు మనబిడ్డ! వాడి గురించి ఆలోచించకుండా అన్నిటికీ అతీతంగా, అందరికి దూరంగా ఎలా వుండగలను? ప్రపంచం అంటేనే వ్యక్తులు, వస్తువులు, వ్యవహారాలు. అలాంటప్పుడు చదువులేకుండా వాడెలా బ్రతకాలి అన్న ఆలోచన నాకు కాకుండా ఇంకెవరికి వుంటుంది?” అన్నాడు.

“అదే ఆలోచన సంలేఖ గురించి కూడా చెయ్యండి! రోజూ వెళ్ళి లైబ్రరీలో కూర్చుంటుందట. ఎగ్జామ్స్ కూడా రాయలేదు. హస్విత బాధపడుతూ చెప్పింది” అంటూ బాధ పడిందామె సంలేఖను గుర్తుచేసుకుంటూ.

“నీ బాధ అది ఎగ్జామ్స్ రాయలేదనేగా. రాస్తుందిలే” అన్నాడు చాలా తేలిగ్గా.
తలకొట్టుకొంది సులోచనమ్మ.

 

– అంగులూరి అంజనీదేవి

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

జ్ఞాపకం, ధారావాహికలుPermalink

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

(కీబోర్డు మ్యాపింగ్ చూపించండి తొలగించండి)


a

aa

i

ee

u

oo

R

Ru

~l

~lu

e

E

ai

o

O

au
అం
M
అః
@H
అఁ
@M

@2

k

kh

g

gh

~m

ch

Ch

j

jh

~n

T

Th

D

Dh

N

t

th

d

dh

n

p

ph

b

bh

m

y

r

l

v
 

S

sh

s
   
h

L
క్ష
ksh

~r
 

తెలుగులో వ్యాఖ్యలు రాయగలిగే సౌకర్యం ఈమాట సౌజన్యంతో