సంపాదకీయం

తరాల  అంతరం

seniorcitizen2 (1)

ఈ మాసంలో వృద్ధుల దినోత్సవం జరుపుకోబోతున్నాం అనుకోగానే నాకు ఒక పాట గుర్తొచ్చింది. 1975 తరువాత అనుకుంటాను తాత మనవడు సినిమా చూశాను . దాసరి నారాయణరావుగారు  దర్శకత్వం వహించిన సినిమా అది . సినిమా అంతర్నాటకంలో ఒక తండ్రి వృద్దుడైన తన తండ్రిని సజీవంగా పాతి పెట్టటానికి ఒక గొయ్యిని తవ్వుతుంటాడు.పసివాడైన అతని కొడుకు   , గొయ్యి  త్రవ్వుతున్న తండ్రి వద్దకు వచ్చి నాన్నా ! ఎందుకు ఈ గొయ్యి తవ్వుతున్నావు ? అని అడుగుతాడు..

ఆ పాట ఇలా సాగుతుంది ….

కొడుకు: అయ్యా అయ్యా ఎందుకు గొయ్య?

తండ్రి: నాకొక పీడర మీ తాతయ్య

చావగొట్టి పాతెయ్యటానికే ఈ గొయ్య   

వెంటనే ఆ పసివాడు ఆ గోతి ప్రక్కన మరో గోతిని   త్రవ్వుతుంటాడు . అప్పుడు వాడి తండ్రి…

బాబూ! బాబూ !

మరి నీకెందుకురా ఈ గొయ్య?

కొడుకు: నీ అయ్యకి చేసే ఈ మరియాద     

రేపు నీకు చెయ్యాలి గదయ్యా?

తాతకి వారసుడు మనవడేగా

ఎప్పటికైనా తాతామనవడు ఒకటేగా ఒకటేగా…

                    దాంతో తన తప్పు తెలుసుకున్న ఆ తండ్రి తన తండ్రిని కౌగిలించుకొని ఇంటికి తీసుకెళ్తాడు .

       వృద్ధుల పట్ల…. కన్న తల్లిదండ్రులు , తాతలు , అమ్మమ్మలు , నాయనమ్మల పట్ల ఇప్పటికీ చాలా చోట్ల ఇదే ధోరణి కొనసాగుతూనే ఉంది .

ఈ మధ్య వార్తల్లో కూడా ఎక్కువగా ఇలాంటి సంఘటనలే కన్పిస్తున్నాయి . తల్లిదండ్రుల పొలాలు , ఆస్తులు తమ చేతికి వచ్చాక వాళ్లని నిరుపయోగంగా భావించి ఇంట్లోంచి పంపేస్తున్నారు . ఇటువంటి సంఘటనలు మీడియా జనం దృష్టికి తీసుకొస్తున్నాయి . పట్టణాల్లో అయితే వృద్ధాశ్రమాలు ఉండటం వల్ల వీళ్లు  అక్కడికి తరలిపోతున్నారు .

           కొంత కాలం క్రితం ఒక వృద్ధురాలు నాతో మాట్లాడుతూ తమ కోడలు , మనవళ్ళ   విషయాలను నాతో చర్చించింది .

           కొడుకు ఆఫీసు పనుల్లో ఎప్పుడూ బిజీగా ఉంటాడు . కోడలు గృహిణి అయినా తరచుగా ఏదో ఒక సాంఘిక కార్య క్రమాలకు వెళ్ళిపోతుంది .   ఇద్దరు మనవళ్లు ఇంజనీరింగ్ చదివే కుర్రాళ్ళు . ఈ వృద్ధురాలికి చెవుడు , గట్టిగా అరచి చెబితేగాని విన్పించదు .

 ఆ ఇంట్లో పరిస్థితి  ఈ బామ్మగారికి నచ్చట్లేదు . పొద్దున్నే వెళ్ళే కొడుకు ఏ అర్ధరాత్రికో వస్తాడు .అప్పటికీ తల్లి మేల్కొని ఉంటే అమ్మా అన్నం తిన్నావా ? మందులు ఏమైనా కావాలా ? అని అడిగి తన గదిలోకి వెళ్ళిపోతాడు . ఇక పగలంతా కోడలు ఇంట్లోనే ఉన్నా కూడా తన పనిలో తాను ఉంటుంది . పుస్తకాలు చదువుకుంటుంది . టి .వి  చూస్తుంటుంది . స్నేహితులోస్తే మాట్లాడుతుంది . సమయానికి అత్తగారికి భోజనం పెడుతుంది . సమయానికి మందులు వేస్తుంది . తమకు కావల్సినవన్నీ  మంచం ప్రక్కనే అమర్చి తమ కార్యక్రమాలకు వెళ్తుంది . అత్తయ్యా ఇంకేమైనా కావాలా అని అడుగుతుంది . ఆమెకేమో విన్పించదు . ఎప్పుడైనా ఇంటిలో విషయాలు ఆమెకు చెప్పాలనుకున్నప్పుడు  అత్తగారి దగ్గర కూర్చొని ఆ విషయాలు చెప్పాలనుకుంటుంది . ఇద్దరి మధ్య వినికిడి సమస్య . ఎలాగో కష్టపడి ఆమెకి అర్ధమయ్యేలా చెప్తుంది . ఈ పని అయిదు నిమిషాలలో పూర్తవుతుంది . ఆ తరవాత పిల్లలు తమ స్నేహితులతో ఇంటి కొస్తారు . కనీసం నాన్నమ్మ గదివైపు కూడా చూడరు . వాళ్ల గదుల్లో కెళ్ళి  పాటలు , డాన్సులు  సరదాగా గడుపుతుంటారు . ఎప్పుడైనా తను వెళ్లి పలకరించినా పట్టించుకోరు . ఇవన్ని నీకు తెలీదులే అని నోరు మూయిస్తారు . ఆ వృద్ధురాలికి తన కోడలు చేసే పరిచర్యలతో  సంతృప్తి లేదు . ఎప్పుడూ తన చుట్టూ మనుష్యులుండాలి . ఇంటి విషయాలన్నీ చెప్తూ ఉండాలి . మనవళ్ళ  మధ్య కూర్చొని కబుర్లు చెప్పాలి  . ఇలా తన రోజు గడవాలనుకుంటుంది .

 ఈ సంఘటన గమనిస్తే ఆ వృద్ధురాలే పరిస్థితుల్ని అర్ధం చేసుకుని తను వేరే వ్యాపకం పెట్టుకుంటే బాగుంటుందనిపిస్తుంది . తన వయసున్న వ్యక్తులతో సాన్నిహిత్యం , స్నేహం ఏర్పరుచుకుంటే తమ సమస్యకి ఒక పరిష్కారం దొరుకుతుంది . ఆ వయసులో ఇతరులతో కలవటానికి సాధ్యం కానప్పుడు ఇంట్లోనే మంచి పుస్తకం చదువుకోవడమో  , టి .వి కార్యక్రమాలు చూడటమో , తను చేయగలిగిన పనులుంటే చేయటం లాంటివి చేస్తే తనకీ సమయం గడుస్తుంది . తన ఒంటరి తనాన్ని జయించినట్లవుతుంది . ఆమెతో గడపటం కోసం కొడుకు ఉద్యోగం వదల్లేడు, కోడలు తన పనుల్ని మానుకోలేదు , మనవళ్లు తమ చదువుల్ని మానుకోలేరు కదా ! వయసు వల్ల వచ్చిన పరిణితితో పరిస్థితుల్ని అర్ధం చేసుకుంటే సమస్య కొంత వరకు తగ్గుతుంది .

                ఒక వృద్ధాశ్రమానికి వెళ్ళినప్పుడు అక్కడి వృద్దులంతా ఒక కుటుంబంలా , సొంత బంధువుల్లా కలిసి మెలిసి జీవించటం నేను చూశాను . నేను అక్కడికి వెళ్ళే వరకూ  వాళ్లు ఎంత నిరాశతో , దిగులు ముఖాలతో ఉంటారనుకున్నారు . కానీ అక్కడ పరిస్థితి దానికి విరుద్ధంగా ఉంది . ఆ వాతావరణం కూడా ఎంతో ఆహ్లాదకరంగా  ఖరీదైనదిగా ఉంది . వాళ్ళను పలకరించినపుడు వాళ్ల అనుభవాల్ని విన్నప్పుడు , వాళ్ళ ఆలోచనా ధోరణికి ఆశ్చర్యం కలిగింది . వారంతా పిల్లలు , కొడుకులూ , కోడళ్ళూ , మనవళ్లు , మనవరాళ్లు ఉన్నవారే . చాలా మంది పిల్లలు అదే ఊర్లో ఉన్నవారే . మరి కొంత మంది విదేశాల్లో  స్థిర పడ్డవారు . వారిలో ఒక వృద్ధురాలు ఇలా చెప్పింది .

మా కొడుకు , కోడలు ఈ ఊర్లోనే ఉంటారు . కొడుకు వ్యాపార రంగంలోనూ , కోడలు సాప్ట్ వేర్ ఉద్యోగిగానూ ఉన్నారు. వాళ్ళిద్దరూ నాతో బాగానే ఉంటారు . పొద్దున్నే చెరొక దారిన వాళ్ల పనుల్లో వెళ్ళిపోతారు . సాయంత్రం వరకు నేనొక్కదాన్నే తాళాలు వేసుకొని ఉండాలి . ఎవరింటికైనా  వెళ్ళాలన్నా రోజూ వెళ్ళలేను కదా! ఆ ఒంటరితనం  భరించలేక నేనే ఈ ఆశ్రమానికి వచ్చాను . మేముండగా ఆశ్రమానికి ఎలా వెళ్తావని  కొడుకు , కోడలు ఒప్పుకోలేదు , చూసేవాళ్ళు ఏమనుకుంటారో ? అని ఈ వయసులో వదిలేశామని అలా అని ఉద్యోగాలు మానేసి ఇంట్లో ఉండలేక ముందు ఒప్పుకోలేదు .

పిల్లల్ని కన్నం కదా అని వాళ్ల భవిష్యత్తుకి గుది బండలా మారలేము కదా . అందుకే వాళ్లకు నచ్చజెప్పి ఇక్కడ ఉంటున్నాను . యిక్కడి ఖర్చు అంతా వాళ్ళే భరిస్తారు . అప్పుడప్పుడు వచ్చి చూస్తుంటారు . నేను వెళ్లి చూసొస్తుంటాను . ఇక్కడ నాకు చాలా మంది స్నేహితులు ఉన్నారు . రోజంతా కబుర్లు చెప్పుకుంటాము . మాకు తగిన ఆటలు ఆడుకుంటాం. పాటలు పాడుకుంటాం . ఎవరికి అనారోగ్యంగా ఉన్నా ఒకరికి ఒకరం ఆదుకుంటాం , ఈ వయసులో ఇంతకంటే ఏం కావాలి ? అని ప్రశ్నించింది .

నిజమే కదా ! తరాల మధ్య ఉన్న అంతరాల్ని ఇలా అర్ధం చేసుకుంటే సమస్య పరిష్కార మౌతుందని పించింది . ఇదంతా నాణానికి ఒక వైపు , అయితే మరొకవైపు వృద్ధుల్ని మానసికంగా హింసిస్తూ వారి ఆస్తుల్ని చేజిక్కించుకుని ఇళ్ళల్లోనుంచి పంపేయటం చూస్తున్నాం .

పిల్లల భవిష్యత్తు , ఉద్యోగాల వల్ల తమ పెద్దల్ని పట్టించుకోవట్లేదనే  వాదనలు ఈ కాలంలో విన్పిస్తున్నా కూడా ఇది ఎన్నో తరాలుగా కొనసాగుతూనే ఉంది . విదేశాలకు వెళ్లకపోయినా , పెద్ద చదువులు చదవక పోయినా పల్లెటూళ్ళ లో కూడా ఉపయోగంలేని  తల్లి దండ్రుల్ని వీధుల్లో వదిలేస్తున్నారు .  దీన్ని బట్టి చూస్తే తల్లిదండ్రుల్ని చూసుకోవటానికి సమయం లేకపోవటం , పెద్ద ఉద్యోగాలు చేయటం , ఉద్యోగాలకి ఇతర ప్రాంతాలకి వెళ్ళటం మాత్రమే కారణం కాదని తెలుస్తుంది .

 చదువుకుని ఉద్యోగాలు సంపాదించటం …. పెళ్లిళ్లు అవటం  వరకూ పిల్లలు , తల్లిదండ్రుల మీదే ఆధారపడతారు . వారి డబ్బు , అధికారం , శారీరిక బలం , వాళ పలుకుబడి అన్నీ పిల్లలకు అవసరమౌతాయి . పిల్లల చదువులు పూర్తి అయ్యి ఉద్యోగాలు సంపాదించుకొని వారికి ఒక వ్యవస్థ ఏర్పాటు అయ్యే సరికి తల్లిదండ్రులు మెల్లగా వృద్ధాప్యంలోకి అడుగుపెడతారు . అప్పటి వరకు వారికున్న శారీరక బలం నశించిపోతుంది . అనారోగ్యాలు చోటు చేసుకుంటాయి . ఉద్యోగాల నుంచి రిటైర్ అవుతారు . అప్పటి వరకు ఉన్న పలుకుబడి , పరపతి తగ్గిపోతుంది . లేదా వ్యాపార బాధ్యతల్ని పిల్లలకి అప్పగిస్తారు . పిల్లలందరికీ పెళ్లిళ్లు చేసి అప్పులపాలౌతుంటారు .

ఈ కారణాల వల్ల ….. ఏ పనీ లేకుండా ఇళ్ళల్లో ఉండటం వల్ల ….పక్క వారికీ , ఇంట్లో వారికీ కూడా తల్లిదండ్రులు అదనపు భారంగా కన్పిస్తున్నారు . తరచుగా హాస్పటల్ పాలవడంతో డబ్బు ఖర్చు పెట్టాల్సిరావటం , దగ్గరుండి సేవలు చేయటం వంటివి పిల్లలకు కష్టంగా అన్పిస్తుంది. కానీ పిల్లలు బాల్య దశలో ఉన్నప్పుడు అనారోగ్యంతో ఉంటే పిల్లల కోసం తల్లిదండ్రులు నిద్రాహారాలు మానుకొని డబ్బుకు వెనుకాడకుండా పిల్లల్ని కాపాడుకుంటారు .

ఇవన్నీ మర్చిపోయి పనికి రాని తల్లిదండ్రులని మానసికంగా , శారీరకంగా హింసిస్తూ నడిరోడ్డున వదిలేస్తున్నారు.మరి కొన్ని కుటుంబాల వారికి ఆర్ధిక స్తోమతు లేక కూడా నిస్సహాయంగా తమ కుటుంబ వృద్ధులని  వదిలేస్తున్నారు.

ప్రభుత్వం ఇప్పటి  వరకు వృద్ధ కళాకారులకు జీవన భృతి , రైల్వే టికెట్ లలో రాయితీలు అందించడం వంటి కార్యక్రమాలు చేస్తున్నా కూడా ఇంకా చేయవలిసిన పనులు ఎన్నో ఉన్నాయి .

ప్రభుత్వం , స్వచ్చంద సంస్థలు ఉచిత వృద్దాశ్రమాల్ని  ఏర్పాటు చేసి భోజన , వస్త్ర , వైద్య సదుపాయాలను అందిస్తే కొంత పరిష్కారం కనిపిస్తుంది .

వృద్ధుల సంక్షేమం కోసం ప్రభుత్వం కొన్ని చట్టాల్ని చేసి నిబంధనలను ఏర్పాటు చేసారు . వాటిలో 

*  జిల్లాకి ఒకటి చొప్పున కనీసం నూట యాభై మందికైనా సరిపడేలా వృద్దాశ్రమాల్ని  ఏర్పాటు చేయాలి 

*  ప్రభుత్వ సాయంతో నడిచే  ఆసుపత్రుల ప్రత్యేక 

* వారి భవిష్యత్తు , ఆస్తుల రక్షణ కోసం ఒక ప్రణాళిక రూపొందించాలి . 

* వృద్ధులను మానసికంగా , శారీరికంగా హింసించే వారికి ఐ .పి .సి  498 ఎ  క్రింద చర్యలు తీసుకునే వీలుంది .

 * స్వచ్చంద  సంస్థలకి ఎక్కువ వృద్దాశ్రమాలను ఏర్పాటు చేసే అవకాశం కల్పించడం . 

* పదవీ విరమణ చేసిన ఉద్యోగుల జీవన భృతిలో  ఆదాయ పన్నుని రద్దు చేయటం .  

పై అంశాలను ప్రభుత్వం తప్పని సరిగా ఆమలు చేస్తే వృద్ధులకి కొంతైనా న్యాయం కలుగుతుంది . 

 ప్రతి ఒక్కరు ఏదో ఒకరోజు వృద్ధాప్యం లోకి అడుగు పెట్టవలిసిన వారే. ఈ విషయాన్ని దృష్టిలో ఉంచుకుని ఆస్తులు మొత్తం పిల్లల పేర  రాసెయ్యటం , వంటి పనులు చెయ్యకుండా తమ కోసం కొంత దాచుకోవలసిన అవసరం ఎంతైనా ఉంది . చేతులు కాలాక ఆకులు పట్టుకున్నట్లు ఉన్నదంతా ఊడ్చి తమ సంతానానికి పెట్టి చివరి దశలో పడరాని పాట్లు పడటం కంటే ముందు జాగ్రత్త పడటం మంచిది కదా !

– హేమలత పుట్ల

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~`

సంపాదకీయంPermalink

One Response to సంపాదకీయం

  1. n.venkatrao says:

    అపారమైన జీవితానుభవం ,దాంట్లోంచి రూపు దిద్దుకొన్న మానవిలువలకి ‘సో కాల్డ్ ‘ విజ్ఞానికి చుక్కెదురైనట్టు మన ఆలోచనలు వ్రుద్దులని oldage homes అనే జిల్లాకు పంపటానికి సిద్దపడిపోవడం చూస్తుంటే ,మనకి అదే గొయ్యి అనే గుర్తుంచుకోవాలి .కాలక్షేపం కాదు మనసు ప్రేమను కోరుకుంటుంది .ఆ విలువలను మనం నేర్చుకోవాలి .మన పిల్లలకు నేర్పాలి .మనిషి మీద మమత చూపించకుండా చేసే అబివృద్దికి వ్యతిరేఖంగా మానసికంగా మనమందరం సిద్దం కావాలి .మనిషే మన జెండా .మమతే ఎజెండా .అప్పుడే మానవత్వం వెల్లివిరుస్తుంది .కొత్త విలువలు మొగ్గ తొడుగుతాయి .ఓల్డ్ ఏజ్ హోం లు కాదు ఏజ్ ఓల్డ్ సమాజాలు రావాలి .

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

(కీబోర్డు మ్యాపింగ్ చూపించండి తొలగించండి)


a

aa

i

ee

u

oo

R

Ru

~l

~lu

e

E

ai

o

O

au
అం
M
అః
@H
అఁ
@M

@2

k

kh

g

gh

~m

ch

Ch

j

jh

~n

T

Th

D

Dh

N

t

th

d

dh

n

p

ph

b

bh

m

y

r

l

v
 

S

sh

s
   
h

L
క్ష
ksh

~r
 

తెలుగులో వ్యాఖ్యలు రాయగలిగే సౌకర్యం ఈమాట సౌజన్యంతో

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)